Kamu yararı gözeterek toplumu bilgilendiren kitle iletişim araçlarının başında gazeteler gelmektedir. Bu özelliğiyle gazetelerin oluşturduğu ve hedef kitleye ulaştırdığı bilgilerin güvenilir, ilgi çekici ve hızlı olması önem taşımaktadır. Gazeteler bu bilgi akışını sağlarken hedef kitleyle arasında oluşturduğu bağın sürdürülebilir olması ve güvenilirliği sağlaması amacıyla okurlarının talep ve eleştirilerine açık olması da gerekmektedir. Bir özdenetim sistemi olan ombudsmanlık, Türkiye’de okur temsilciliği adıyla da kullanılmaktadır. Bu sistemde hedef kitle, eleştiri ve önerilerini gazetedeki okur temsilcisiyle paylaşabilmekte, gazeteye etki etmektedir. Okur temsilciliğiyle gazete, mesleki ilkelere bağlı kalma hassasiyetini daha da arttırmakta, olası olumsuzluklardan etkilenmemeyi de sağlayabilmektedir. Bu çalışma yerel gazetelerin okur temsilciliğine yönelik uygulamaları ve bu uygulamaların sonuçlarını ortaya koymaktır. Bu kapsamda Sakarya’daki beş yerel gazete okur temsilciliği uygulamaları kapsamında incelenmiştir. Nitel Araştırma yaklaşımı çerçevesinde kurgulanan bu çalışmada, veri toplama sürecinde yarı yapılandırılmış görüşme tekniği kullanılmaktadır. Yapılan çalışmanın okur temsilciliğini teşvik etmesi açısından bir örnek olması ve yerel gazetelerde okur temsilciliğine yönelik diğer çalışmalara katkı sağlaması hedeflenmektedir.  

Keywords - Yerel Gazeteler, okur temsilciliği, ombudsman, halkla ilişkiler, özdenetim

[1] A. Yücel, “İletişim Özgürlüğü ve Medyada Özdenetim,” Radyo Televizyon Üst Kurulu, Ankara, 2012.
[2] R. Uzun, İletişim Etiği Sorunlar ve Sorumluluklar, Ankara: Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi, 2007, p. 11.
[3] A. Girgin, Gazeteciliğin Temel İlkeleri, İstanbul: Der Kitapevi, 2014, p.146.
[4] Z. Alemdar, Oyunun Kuralı, Ankara: Bilgi Yayınevi, 1990, p. 24.O.
[5] Tokgöz, Temel Gazetecilik, Ankara: İmge Kitapevi, 2015, p. 132.
[6] İ. Arvas, “Basında Sosyal Sorumluk Anlayışı Bağlamında Günümüz Türkiye’sindeki Özdenetim,” Akademia, p. 87, 2011.
[7] Z. Avşar, Ombudsman-İyi Yönetilen Türkiye İçin Kamu Hakemi, İstanbul: Hayat Yayınları, 2012, p. 183.
[8] A. Ocaklı, “Basında Ombudsman Uygulaması,” Akademi İletişim, no. 6, pp. 69-72, 2006.
[9] M. Özgen, Basın ahlak kuralları ve yasalar, İstanbul: Kardeşler Yayınevi, 1988, p. 94.
[10] N. Atabek, Okur Temsilciliği: Türk Basınında Okur Temsilcisi Köşeleri Üzerine Bir Araştırma, Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları, 2005, pp. 2-3.
[11] E. Sözen, “Yerel Medya Ne Kadar Yerel”, X. Yerel Medya Eğitim Seminerleri, 20-21 Şubat Kayseri, Ankara: BYEGM, 2004, p. 109.
[12] N. Demirkent, Türkiye'de Yerel Basın, İstanbul: İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Yayınları, 2007, p. 10.
[13] A. Girgin, Türkiye'de Yerel Basın, İstanbul: Der Yayınları, 2009.
[14] M. Güzel, “Küreselleşme, İnternet ve Gençlik Kültürü,” Küresel İletişim Dergisi, no. 1, p. 2, 2006.
[15] M. A. K. v. Temel, “Yerel Medya Çalışanlarının Sosyo-Demografik Özellikleri Ve Sektör Sorunlarına Bakışı: Kayseri Ve Nevşehir Yerel Medyasına Yönelik Alan Araştırması,” Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, vol. 9, no. 19, p. 129, 2012.
[16] A. Girgin, “Türkiye'de Yerel Basın ve Resmi ilan, Türkiye’de Yerel Basın,” İ.Ü. İletişim Fakültesi Yayınları, pp. 247-248, 2007.
[17] E. Şahin, Sakarya Basın Tarihi, İstanbul: Sakarya Gazeteciler Cemiyeti Yayını, 2005, p. 17.
[18] SGC, “Sakarya Gazeteciler Cemiyeti,” 2018. [Online]. Available:http://www.sakaryagazetecilercemiyeti.org/icerik/21/sakarya-basintarihi.aspx. [Accessed 02 08 2018].
[19] B. Çaplı, Medya ve Etik, Ankara: İmge, 2002, p. 82.